8

دکتر بنیامین راش، رئیس جامعه زندان‌های ایالت پنسیلوانیا و امضا کننده بیانیه استقلال. وی نقش مؤثری در مبارزه با مجازات اعدام داشت.

زمان استعمار

ریشه مبارزه با مجازات اعدام به زمان صدور بیانیه‌ای توسط نظریه‌پردازان اروپایی وقت از جمله منتسکیو، ولتر و بنتام باز می‌گردد. اگرچه بیانیه سزاره بکاریا در سال ۱۷۶۷ درباره جرم و مجازات، تاثیر بسزایی در این خصوص در سراسر دنیا داشته است. در این بیانیه این تئوری مطرح شد که هیچ‌گونه توجیهی در به پایان رساندن زندگی مردم وجود ندارد. این بیانیه انرژی دوباره‌ای را به فعالین مبارزه با اعدام اعطا کرد تا جایی که این فرایند به ممنوعیت مجازات اعدام در اتریش و توسکانی انجامید.

روشنفکران آمریکایی نیز در این زمینه تحت تاثیر بیانیه بکاریا قرار گرفتند. اولین تلاش در جهت اصلاح قوانین مجازات اعدام در آمریکا، زمانی صورت پذیرفت که توماس جفرسون لایحه تجدید نظر در قوانین مجازات مرگ را در ویرجینیا ارائه کرد. به موجب این لایحه مجازات مرگ تنها شامل ارتکاب جرایم قتل و خیانت به کشور می‌شد. این لایحه تنها با یک رأی مخالف مواجه شد.

دکتر بنیامین راش به عنوان موسس جامعه زندان‌های ایالت پنسیلوانی و امضا کننده بیانیه استقلال، نقش مؤثری در مبارزه با مجازات اعدام داشت. دکتر راش این باور را که مجازات اعدام یک عامل بازدارنده در جرائم است، به چالش کشید. در حقیقت دکتر راش از اولین معتقدین تأثیرات مجازات اعدام در افزایش خشونت بود. او بر این باور بود که مجازات اعدام در حقیقت رفتار مجرمانه را افزایش می‌دهد. دکتر راش سپس حمایت بنیامین فرانکین و ویلیام بردفورد وکیل مدافع عموم را نیز جلب کرد. ویلیام بردفورد شخصی بود که بعدها به عنوان وکیل مدافع عموم ایالات متحده آمریکا منصوب شد. وی هدایت ایالت پنسیلوانیا را در تبدیل شدن به اولین ایالتی که میزان مجازات را براساس درجات مختلف قتل، مورد توجه قرار می‌داد، برعهده داشت. در سال ۱۹۷۴، ایالت پنسیلوانیا مجازات اعدام را برای تمامی جرایم به جز در مورد قتل درجه اول منع کرد.