11

آنا النور روزولت، همسر فرانکلین روزولت، سی و دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در حال تماشای نسخهٔ اسپانیایی اعلامیه جهانی حقوق بشر.

بعد از جنگ جهانی دوم، مجمع عمومی سازمان ملل متحد بیانیه جهانی حقوق بشر را ارائه کرد. این دکترین ۱۹۴۸، از حق زندگی به سبک و روش آزاد و مستقل و بدون هرگونه محدودیتی حمایت می‌کرد. با علم به اینکه جنبش بین‌المللی مخالفت با اعدام هنوز یک هدف و مقصود واقع‌گرایانه در سال‌های بعد از تبیین بیانیه نبود، سازمان‌ملل‌متحد تمرکز خود را به سوی محدود کردن مجازات اعدام در جهت حراست از کودکان، زنان باردار و کهنسالان تغییر داد.

در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، پیش‌نویس پیمان بین‌المللی حقوق بشر تنظیم شد که شامل موافقت‌نامه بین‌المللی در زمینه حقوق کشوری و ملی و سیاسی از جمله کنوانسیون اروپایی حقوق بشر و کنوانسیون آمریکایی حقوق بشر بود. این مدارک همچنین حق زندگی را برای هرشخص در نظر می‌گرفت که البته مجازات اعدام در آن با رعایت قوانین و ادله کافی به عنوان یک مستثنی در نظر گرفته شده بود. علی‌رغم این استثنا در این بیانیه، بسیاری از کشورهای اروپای غربی مجازات اعدام را متوقف کردند، گرچه حتی این مجازات هنوز در قوانین موجود بوده ولی به صورت عملی متوقف شد. درنتیجه این الغای بالفعل مجازات اعدام به صورت یک هنجار در دهه ۱۹۸۰ در اروپای غربی درآمد.

در تصویر روبرو آنا النور روزولت، همسر فرانکلین روزولت، سی و دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا را در حال تماشای نسخهٔ اسپانیایی اعلامیه جهانی حقوق بشر می‌بینید. آنا روزولت بانوی اول ایالات متحده، اولین رئیس کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد و یکی از فعال‌ترین شخصیت‌های قرن بیستم در ترویج و توسعه حقوق بشر و گسترش فعالیت‌های انسان دوستانه نهادهای بین‌المللی بود.