tang اعدام در چین باستان از طرق بسیار خشن و دردناکی انجام می‌گرفت. با شمشیر به دونیم کردن، کندن پوست انسان زنده و جوشاندن از این مجازات‌ها بوده است. گرچه امروزه در چین تعداد زیادی از زندانیان به مجازات اعدام محکوم می‌شوند، در دوره‌ای از تاریخ در زمان سلسله تانگ مجازات اعدام منع شده بود. این ممنوعیت در سال ۷۴۷ توسط امپراطور وقت زوان زونگ در سلسله تانگ به تصویب رسیده بود. در زمان منع اعدام، امپراطور زوان زونگ این دستور را به مامورین صادر کرد که نزدیک‌ترین مجازات مشابه اعدام را برای جرائمی که قبلا مجازات اعدام به همراه داشته، در نظر بگیرند. بر این اساس در جرائم سنگین، مجازات شلاق با چوب زخیم و یا تبعید به منطقه نامناسب لینگنان انجام می‌پذیرفت. گرچه مجازات اعدام بار دیگر پس از ۱۲ سال در سال ۷۵۰ در مجازات شورشیان آن لوشان به تصویب و به مرحله اجرا درآمد. در این موارد تنها امپراطور این اختیار را داشت که مجازات اعدام را برای مجرمین صادر کند. براساس قوانینی که در زمان زوان زونگ جاری بود، مجازات اعدام نسبتا با تناوب کمتر و تنها ۲۴ مورد در سال ۷۳۰ و ۵۷ مورد در سال ۷۳۶ صورت پذیرفت.

قطع سر در مجازات جرم شماره ۸۸ و خفه کردن در مجازات جرم شماره ۱۴۴ در قانون، دو روش متداول برای اعدام در سلسله تانگ بوده است که درصورت ارتکاب جرائمی از قبیل تهمت و افترا به والدین افراد، آدم ربایی و فروش آنان به عنوان برده و بی حرمتی به آرامگاه‌ها، مجازات خفگی را به همراه داشته اند و مجازات قطع سر در مورد جرائم جدی‌تری از قبیل خیانت به امپراطوری و شورش به کار برده می‌شده است. نکته جالب و قابل توجه در آن زمان این بوده است که علی رغم رنج و سختی بیشتر در مجازات خفگی، مردم آن زمان این مجازات را به قطع سر ترجیح می‌داده‌اند ؛ از این جهت که بر اساس باور چینیان آن دوران، بدن انسان هدیه ای از طرف والدین است و قطع عضو باعث بی حرمتی به آن می‌شود و بدن باید به صورت یک تکه دفن شود.

موارد دیگر با اشکال دیگری از مجازات اعدام در سلسله تانگ به اجرا گذاشته می‌شده که دو مورد آن رایج‌تر بوده است. اولین روش، شلاق با چوب‌های ضخیم بود که در طول سلسله تانگ و به خصوص در موارد فساد گسترده بسیار رایج بوده است. دومین شکل اعدام بدین‌سان بوده است که فرد مجرم با شمشیر تیز از کمر به دو نیم تقسیم و رها می‌شد، تا بر اثر خونریزی شدید جان دهد. البته مورد دیگری نیز در روش اعدام به کار برده می‌شده است که به آن iLing Ch یا تکه تکه کردن آهسته گفته می‌شد که در آن زندانی با چندین وسیله برنده قطع عضو و بر اثر خونریزی کشته می‌شده و این روش از انقراض سلسله تانگ در سال ۹۰۰ تا قبل از منع اعدام در سال ۱۹۰۵ ادامه داشته است.

در سلسله تانگ زمانی که وزیر درجه پنجم و یا بالاتر مرتکب جرمی می‌شد، امپراطور این امتیاز را به آنان اعطا می‌کرد که به عنوان جایگزین مجازات اعدام خود شخص خودکشی کند. همچنین زمانی که این امتیاز به این‌گونه افراد اعطا نمی‌شد، قانون این امکان را فراهم می‌کرد که وزیر خاطی همراه با غذا و ملزومات مورد نیاز توسط زندان‌بانان به وسیله ارابه به محل اعدام حمل شود.

تقریبا تمامی اعدام‌هایی که در سلسله تانگ صورت می‌گرفت، در ملا عام بود که به صورت هشداری برای عموم عمل کند. سر بریده شده اعدام شدگان نیز بر سر ستون ها یا نیزه ها به معرض نمایش در می‌آمده‌ است. زمانی که حکومت‌های محلی مجازات اعدام را اجرا می‌کردند، سر بریده شده اعدام شده را در یک جعبه برای تشخیص هویت و اثبات انجام اعدام به حکومت مرکزی می‌فرستادند.