jan de arc

اعدام «ژان دارک»؛ دختری که در اوایل قرن پانزدهم در سن ۱۹ سالگی به اتهام سحر و جادو و ضدیت با قوانین کلیسا محکوم و در میدان ویومارشه شهرِ روآن سوزانده شد

در دوران قرون وسطی و اوایل شکل‌گیری اروپای مدرن و همچنین پیش از شکل‌گیری ندامت‌گاه‌های مدرن، مجازات اعدام به عنوان یک روش مرسوم به کار برده می‌شد. شکل خشونت آمیز اعدام در اروپا شامل رد کردن سنگ از روی بدن، جوشاندن در روغن، سوزاندن بر روی چوب، گردن زدن با گیوتین یا تبر، به دار آویختن و غرق کردن بود. در اوایل قرون وسطی، قضات اختیار تخفیف مجازات و تبدیل آن به تعهد خدمت درکلیسا، خدمات شهری، حبس تا یک سال ویا تبعید به مدت هفت سال را داشتند. هرچند در آن زمان برای اینکه مشمول این تخفیف مجازات گردند داشتن سواد از شروط ضروری بود.

در اوایل شکل‌گیری اروپای مدرن، یک هجمه اضطراب و نگرانی شدید در مورد شیوع سحر و جادو سراسر اروپا و مستعمرات آن در آمریکای شمالی را فرا گرفت. در این برهه از زمان، این باور که نیرو‌های شیطانی که بر علیه مسیحیت سازماندهی شده‌اند در حال فعالیت هستند، گسترش یافته بود. درنتیجه، هزاران زن به اتهام جادوگری در اوایل دوره اروپای مدرن محاکمه و اعدام شدند.

همچنین مجازات اعدام برای لواط در نظر گرفته می‌شد. در انگلستان، مجازات به دارآویختن برای تجاوز به کودکان در نظر گرفته شد. جیمز پرات و جان اسمیت آخرین نفرات انگلیسی بودند که به جرم لواط اعدام شدند.

علی‌رغم استفاده گسترده از اعدام، درخواست‌های اصلاحات در این مورد همواره وجود داشته است. در قرن دوازدهم دانشمند یهودی «موسز میامونایدز» اعلام کرد که تبرئه کردن هزاران فرد گناهکار بهتر و رضایت‌بخش تر از اعدام یک فرد بی‌گناه است. او این بحث را مطرح نمود که اعدام متهمین به هر جرمی و با هر شواهدی در صورت عدم قطعیت شواهد، امکان لغزش و قصور در اثبات جرم را افزایش می‌دهد و این روند تا جایی ادامه پیدا خواهد کرد که متهمین بر اساس تمایلات فکری قاضی محکوم می‌شوند. نگرانی مایمونایدز حفظ احترام کلی قانون بود، گرچه او معتقد بود که خطاهای کمیسیون قضاوت بسیار بیشتر از تهدید خطاهای سهوی است.

در قرن دهم بعد از میلاد به دارآویختن تبدیل به روش مرسوم مجازات اعدام در بریتانیا شد. البته در همان دوره امپراطور ویلیام فاتح جنگ، اجازه اعدام افراد در زمان صلح از طریق به دار آویختن را نداد، به جز در مواردی که فرد مرتکب جرمی شده باشد.

از زمان تاریخ کهن تا قرن نوزدهم، بسیاری از جوامع استثناهایی برای مجازات‌های خشونت آمیز قائل شدند. در روم، پرتاب سنگ و مجازات قتل پدر که حبس شدن در کیسه‌ای با یک سگ، خروس و یا افعی بوده است، مردود گردید. گرچه بعضا مجازات از طریق جنگ‌های تن به تن و یا به صلیب کشیدن هنوز مورد استفاده قرار می‌گرفت.

در قوانین اسلامی همانطور که در قرآن بیان شده است، حتی‌الامکان باید از مجازات اعدام پرهیز شود. گرچه قرآن مجازات اعدام را به عنوان حد برای جرائمی از قبیل دزدی، زنا و ارتداد مجاز دانسته است که البته قتل در میان این جرائم نیست. در عوض قتل و کشتار به عنوان جرم مدنی شناخته شده که مشمول قانون قصاص می‌شود، به‌طوری‌که وابستگان قربانی تصمیم به اجرای قصاص در مورد متهم می‌گیرند و یا مجرم ملزم به پرداخت دیه است. خلفای عباسی در بغداد مانند معتضد عباسی اغلب در مجازات‌شان بسیار خشن عمل می‌کردند. با این‌ وجود، بخشش و عفو مطلوب‌تر شناخته شده و در قانون شریعت، خانواده قربانیان قادر به انتخاب مجازات قصاص هستند که این مسئله غیرمتداول نیست. در قصه‌های هزار و یک شب، که به عنوان شب‌های عربی نیز شناخته می‌شود، از شهرزاد قصه گو داستان هایی در مخالفت با اعدام نقل می‌شود از جمله قصه بازرگان و جن، ماهی گیر و جن، سه سیب وقصه گوژپشت نتردام.