Rembrandt_Harmensz._van_Rijn_150

سنگسار سنت استفان یا استفان قدیس، اولین شهید مسیحیت. وی یکی از پیروان اولیه عیسی مسیح بود که توسط دادگاه شرعی یهود کافر اعلام شد و در دادگاه خود سخنرانی غرایی در مذمت سردمداران دین یهود کرد و به همین سبب به سنگسار محکوم شد.

آموزه‌های رسمی دین یهودیت، مجازات اعدام را بر اساس اصول خود تأیید کرده‌اند، با این تفاوت که معیار اثبات جرم در مورد صدور حکم اعدام بسیار دقیق است. درحالی‌که در عمل، مجازات اعدام بر مبنای احکام متعدد تلمود (مجموعه قوانین شرعی و عرفی یهود) منع شده است. چهل سال قبل از تخریب معبد در اورشلیم، سانهدرین مجازات اعدام را منع کرد و این مجازات را بالاترین حد مجازات اعلام نمود که تنها خداوند قادر به استفاده از آن است و نه انسان خطاپذیر.

درحالی‌که بعدا مجازات اعدام در مورد برخی جرائم صادر شد، پژوهشگران یهودی به طور گسترده ای با مجازات اعدام در دنیای مدرن امروز مخالفت کردند. آنها بیان داشتند که استنباط یهودیان از تورات تنها بر اساس خواندن آن نیست، بلکه بر اساس قوانین گفتاری و عرفی یهود نیز است. این قوانین گفتاری اولین‌بار در میشنا ( کتاب ویژه تورات شفاهی جمع آوری شده توسط خاخام یهودا هناسی) و بعدتر در تلمود بابلی ضبط شده بودند. این قوانین صراحتاً بیان می‌کنند که مجازات اعدام تنها در مواردی نادر اجرا شده است.

یهودیت ربانی (یکی از شاخه‌های اصلی یهودیت) جزئیات نظام بازرسی و قضاوت را در راستای جلوگیری از اعدام افراد بی‌گناه توضیح داده است. این قوانین به حدی محدودکننده هستند که به طور مؤثری مجازات را از ابتدای آن قانون‌گذاری کرده‌اند. بر اساس این قوانین، تعداد دو نفر شاهد برای اثبات جرم الزامی است و شهود باید مورد تأیید فهرستی از معیارها باشند. به عنوان مثال بر اساس قوانین بابلی زنان و اقوام نزدیک مجرم قادر به شهادت نیستند، و همچنین بر اساس قوانین ربانی از شهادت قماربازان تمام‌وقت ممانعت به عمل آمده است. بر اساس این قوانین هیچ شخصی مجاز به دادن شهادت برعلیه خود نیست.

در قرن دوازدهم، پژوهش‌گر یهودی میمونایدز بیان کرد که «تبرئه کردن هزاران فرد گناه‌کار به مراتب بهتر از اعدام یک فرد بی‌گناه است». او همچنین مطرح کرد که اعدام شخصی بر اساس دلایلی کمتر از قطعیت کامل، باعث لغرش در اثبات جرم شده و این منجر به قضاوت بر اساس تمایلات شخصی قاضی می‌شود. او بر این باور بود که قانون باید در ذات خود از حقوق عموم مردم دفاع کند، تا مردم ملزم به احترام و اطاعت از آن شوند.

امروزه اسراییل تنها در جرائم خاص مجازات اعدام را اجرا می‌کند و تنها دو نفر در تاریخ اسراییل اعدام شده‌اند. آدولف آیشمن متهم به جرائمی در جنگ با نازی‌ها در سال ۱۹۶۲ تنها موردی است که بر اساس قانون اساسی اسراییل اعدام شده است. مورد دیگر اعدام، میر توبیانسکی از اعضای ارتش اسراییل بوده است که به دلیل خیانت به کشور در زمان جنگ اسراییل با اعراب اعدام شد.

Jewishfilm.2013_Trial-of-Adolf-Eichmann

محاکمه‌ی «آدولف آیشمن» در دادگاهی در اورشلیم، که به ۱۵ اتهام مختلف از جمله «جنایت علیه قوم یهود»، «جنایت علیه بشریت» و «جنایت جنگی در دوره‌ی آلمان نازی»، محاکمه شد. وی در سال ۱۹۶۲ میلادی در اسرائیل اعدام شد.

در مفاهیم نظری یهودیت اورتودوکس، برخی از جرائم مشمول مجازات اعدام می‌شوند. لیکن عملا، این مجازات تنها توسط افراد واجد‌الشرایط و در نظام قضاوتی باید اجرا شود که کفایت لازم را داشته باشند و این در حالیست که تا مدت ها چنین نظام قضایی وجود نداشته است.

آریه کاپلان، از پیروان اروتودوکس ربانی در جایی می‌نویسد که تورات حداقل به صورت تئوری طرفدار مجازات اعدام است. اگر چه این مسئله اخلاقاً اشتباه نبوده که فرد قاتل را به مجازات اعدام محکوم کنند، اما این قوانین، زمانی که به واقعیت تبدیل می‌شوند متفاوت هستند و بسیار خشن و سختگیرانه به نظر می‌رسند. اجرای عملی مجازات اعدام در جوامع یهودی بسیار دشوار بوده است. این واضح است که با توجه به قوانین الهی یهود، مجازات اعدام هم در تورات نوشتاری و هم گفتاری آورده شده است و اگر هم به صورت عملی انجام می‌گرفته، به صورتی که امروزه در آمریکای مدرن ( مثلا تگزاس) انجام می‌شود، صورت نمی‌گرفته است. 

او در جایی دیگر نیز بیان کرده است که در عمل، مجازات اعدام هرگز اجرا نشده است و تنها به عنوان عاملی بازدارنده که نشان دهنده عواقب جدیت در گناه است، استفاده می‌شده است. قوانین شهادت و حراست در تورات در جهت حفاظت از متهم در مقابل بی‌عدالتی فراهم شده است. نظام قضایی اگر در فضایی با درجات اخلاقیات و تقوای پایین به کاربرده شوند، تبدیل به قوانینی وحشیانه و خشونت‌آمیز می‌شوند.

در حزب یهودیت محافظه کار (از شاخه های یهودیت اشکنازی در آلمان در قرن نوزدهم)، مجازات اعدام موضوع مورد بحث در قوانین یهودی بوده است. تلمود، اجازه شهادت شهود را در مورد جرائم حکومتی لغو کرد. دو شاهد باید بر اینکه با چشم خود ارتکاب جرم را دیده‌اند شهادت می‌دادند. یک فرد تنها با اعتراف خود و یا با شهادت اعضای خانواده خود نمی‌توانست مجرم شناخته شود. خاخام‌ها وجود انگیزه و تعمد در ارتکاب جرم را در مورد مجازات اعدام تصویب کردند. این بدین معناست که قبلا به متهم در مورد ارتکاب جرم هشدار داده شده ولی با این حال او مرتکب جرم شده است. نهایتاً خاخام‌ها بر اساس این استدلال که درب زندان‌ها اگر مجرمی بیگناه شناخته شود، قابل باز شدن هستند درحالیکه مجازات اعدام قابل بازگشت نیست، مجازات اعدام را لغو نمودند.