تحقیق پروفسور رابرت اسمیت و همکارانش در دانشکده‌ی حقوق دانشگاه نورث کارولینا بر روی آخرین ۱۰۰ محکوم اعدام شده در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ در امریکا نتایج تکان‌دهنده‌ای داشت:

1480536_380084715482296_2126131660417877851_nتقریبا نه نفر از هر ده فرد اعدام شده به حداقل یک (و اغلب چند) گروه زیر تعلق داشتند: عقب ماندگی ذهنی داشتند، جوان‌تر از بیست و یک سال سن داشتند، از یک بیماری خطرناک روانی رنج می‌بردند یا در کودکی مورد آزار قرار گرفته بودند.

یک سوم افراد اعدام شده دچار عقب ماندگی ذهنی و کمبود ضریب هوشی بودند.

بیش از نیمی از آن‌ها (۵۴ درصد) از بیماری‌های حاد روانی مانند اسکیزوفرنی، سندروم تنش‌زای پس از سانحه یا روان‌پریشی رنج می‌بردند. اما دادگاه توجهی به این شرایط در عدم صدور حکم اعدام آن‌ها نکرده بود.

دست کم پنجاه درصد از محکومانی که اعدام شده بودند در کودکی مورد آزار فیزیکی، خشونت جنسی، آزار و ضرب و شتم خانگی واقع شده و یا بی‌خانمان بودند.

یک پنجم (۲۰ درصد) در زمان ارتکاب جرم زیر ۲۱ سال سن داشتند.

نتایج این تحقیق را از طریق این لینک می توانید ببینید یا فایل PDF آن را دانلود کنید: http://goo.gl/mFFSh6

جرم‌شناسان قویا معتقدند اعدام افرادی که مرتکب جرائم خشن نظیر قتل یا تجاوز می‌شوند بدون نظر گرفتن نقش اجتماع و دولت در شکل‌گیری بستری برای وقوع جرم هیچ گونه کمکی به کاهش خشونت در جامعه نمی‌کند.

اعدام مجرمان در این شرایط مجازات متهم نیست، پاک کردن صورت مساله است.